Tłumaczenie przysięgłe – jak powinno wyglądać?
Tłumaczenie przysięgłe to specyficzny rodzaj tłumaczenia. Może je wykonywać jedynie tłumacz posiadający specjalne uprawnienia potwierdzone zdaniem egzaminu państwowego. Jeśli Ty lub ktoś z Twojego otoczenia potrzebuje tłumaczenia przysięgłego, w poniższym artykule opowiadam o wszystkich elementach formalnych, które powinien spełniać tego typu urzędowy przekład dokumentów.
Elementy, które powinno zawierać tłumaczenie uwierzytelnione
Tłumaczenie przysięgłe (lub inna nazwa: uwierzytelnione) to nie tylko wierne odwzorowanie treści oryginału w innym języku, ale przede wszystkim czynność o charakterze urzędowym. Tłumacz przysięgły, wykonując je, działa trochę jak notariusz w odniesieniu do dokumentów napisanych w obcych językach — potwierdza, że przekład jest zgodny z dokumentem źródłowym i może być używany przed instytucjami państwowymi. Aby jednak takie tłumaczenie było ważne, musi zawierać określone elementy wynikające z Ustawy o Zawodzie Tłumacza Przysięgłego.
Poświadczenie i dane tłumacza
Podstawą tłumaczenia przysięgłego jest poświadczenie, które nadaje mu moc urzędową. W wersji papierowej dokonuje się go za pomocą pieczęci tłumacza przysięgłego. Zawiera ona imię i nazwisko tłumacza, język, w którym posiada uprawnienia, oraz jego numer na liście tłumaczy przysięgłych.
W przypadku dokumentów elektronicznych tłumacz posługuje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym – to cyfrowy odpowiednik pieczęci, zapewniający autentyczność i integralność dokumentu.
Może Cię zainteresować: Strona tłumaczeniowa – ile ma znaków?
Elementy formalne tłumaczenia
Każde tłumaczenie przysięgłe musi zawierać numer repertorium, czyli pozycję, pod którą dana czynność została odnotowana w rejestrze tłumacza. Repertorium pełni funkcję dziennika – stanowi dowód wykonania tłumaczenia i jest podstawą ewentualnej weryfikacji przez organy państwowe.
Kolejnym obowiązkowym elementem jest informacja o podstawie sporządzenia tłumaczenia. Tłumacz musi wskazać, czy przekład powstał na podstawie oryginału, kopii, tłumaczenia lub odpisu, a także – jeśli dotyczy – kto poświadczył dokument źródłowy.
Zasady dotyczące transkrypcji imion i nazwisk
Ustawa o Zawodzie Tłumacza Przysięgłego szczególną uwagę poświęca zapisowi imion i nazwisk. Jeśli dokument pochodzi z języka używającego innego alfabetu (np. cyrylicy), tłumacz ma obowiązek zastosować transliterację lub transkrypcję zgodną z danymi widniejącymi w dokumentach podróży – paszporcie czy dowodzie osobistym.
Jeśli takie dokumenty nie są dostępne, tłumaczenie musi opierać się na zasadach pisowni obowiązujących w kraju wystawienia dokumentu. Ma to na celu zapewnienie spójności zapisów personalnych między różnymi urzędami.
Tłumaczenie przysięgłe a repertorium
Choć samo repertorium nie stanowi części tłumaczenia, jest z nim ściśle powiązane. To w nim tłumacz zapisuje m.in. nazwę i datę dokumentu, język oryginału, dane zleceniodawcy oraz liczbę sporządzonych egzemplarzy. Informacje te stanowią kontekst formalny, który później odzwierciedla się w treści poświadczenia.
Obowiązkowe elementy tłumaczenia przysięgłego (podsumowanie)
Tłumaczenie uwierzytelnione to dokument z podwójnym zabezpieczeniem – niczym szkatuła zamykana na dwa zamki. Pierwszy z nich to wierność merytoryczna, czyli precyzyjne odwzorowanie treści i poprawna transkrypcja danych osobowych. Drugi to poświadczenie formalne – pieczęć lub podpis elektroniczny, numer repertorium oraz informacja o źródle tłumaczenia. Dopiero ich współistnienie sprawia, że przekład staje się nie tylko poprawny językowo, lecz także w pełni wiarygodny w świetle prawa.